یک ماموریت خبری

گزارش دلی از یک ماموریت خبری

همیشه تصور می‌کردم که کاری نیست که کسی بتواند انجام دهد و من نتوانم. اصلا این اعتقاد یکی از دلایلی بود که من خبرنگار شدم. از دوران کودکی چه آن دورانی که همراه با پدر بزرگ مهربانم به نقاط مختلف این استان بزرگ سفر می‌کردم و چه زمانی که با هدف آشنایی با مردمان دیگر به مناطق دور و نزدیگ رفته و می‌روم تنها یک چیز در ذهنم بود و آن اینکه چطور می‌شود به مردمان پاک‌دلی یاری رساند که یاوری جز خدای بزرگ ندارند. آیا کمک کردن تنها در گذاشتن پولی کف دست آن‌ها ختم می‌شود یا راه‌های دیگری هم هست.

عکس تزئینی است

برای من هیچ صحنه‌ای سخت‌تر و عذاب آورتر از دیدن کودکانی که در فقر فرصت‌های گران‌بهای عمرشان از دست می‌رود نبوده، نیست و انشاء‌الله نخواهد بود. بارها و بارها چنین صحنه‌هایی را دیده‌ام و بارها و بارها به خودم لعنت فرستاده‌ام که چطور می‌توانم فارغ از آن‌چه در اطرافم می‌گذرد به راحتی صبح‌ها سوار بر تاکسی به محل کارم بروم و عصرها خسته از ساعتی تلاش برای کسب درآمد به خانه برگردم و فرداهای دیگرهم باز روز از نو روزی از نو؟!

نمی‌دانم برای شما هم پیش آمده یا نه اما اجازه بدهید آروز کنم برای یک بارهم که شده شما هم درمیان این قشراز هم‌ وطنانمان حضوریابید تا آن‌جا درک کنید که اعتقاد به اینکه مردم ولی نعمتان حکومت اسلامی هستند یعنی چه؟ درک کنید زندگی ساده ی یک روستایی را که درآمدش در ماه شاید به صدهزار تومان هم نرسد اما آن چنان حاتم نوازی می‌کند که انگار تا آخر عمر عرق سرد شرمندگی را برپیشانی‌ات نشانده است. درک کنید شرایط سخت تدریس و تحصیل در روستایی که تنها 302 نفر جمعیت دارد و دانش‌آموز و معلم باید برای قضای حاجت خود به خانه مراجعه و دوباره به مدرسه برگردند.

امروز که به همراه هیئتی از مدیران استانی برای آشنایی با کمبودها و مشکلات ناتمام روستاهای اطراف مشهد رفته بودم چند صحنه مرا بیشتر به تعمق واداشت.

زن میان‌سالی که به گفته خودش 18 سال پیاپی را در خانه بهداشت روستای "حسین‌آباد" گذارانده و با همه کمبودها و مشکلات کنار آمده بود. دغدغه‌های این زن نه مشکلات مالی خود و شوهر زحمت‌کشش که نبودن تجهیزات کافی برای درمان بیماران به‌ خصوص مادران باردار و کودکان و نوزدان بود. او می‌گفت: با آنکه من و شوهرم آموزش دیده‌ایم اما به دلیل نبودن آمپول و نداشتن اجازه از طرف مسئولان مرکز نمی‌توانیم تزریقات مردم روستا را انجام دهیم و ‌آن‌ها ناگذیر باید به مشهد یا مناطق دیگر مراجعه کنند.

شوهرش هم کمتر از او نداشت. عضو شورای روستا بود و با علاقه‌ای خاص از کمبودها و فقرهای محل زندگی‌اش حرف می‌زد. وقتی می‌دیدم چطور و با چه دقتی مراقب بود تا سربرگ شورای روستا حین نوشتن نامه‌اش را اسراف نشود به یاد برگه‌هایی می‌افتادم که گزارش‌هایم را نوشته یا ننوشته نثار زباله‌دانی کرده‌ام. می‌خواستم از او حلالیت بخواهم ولی این غرور بی‌جا نگذاشت. نمی‌دانم او من را خواهد بخشید یا نه؟

برای من که کارم شده عبور و مرور در خیابان‌های مملو از خودرو در مشهد کمی سخت است باور کنم روستایی که ارتفاع گندم‌های دیمی‌اش مثال زدنی بود و خط سرسبز درختانش دورادور هم هوش از سرم می‌برد با فقر و نداری دست و پنجه نرم می‌کند.

در محله "اوارشک" از توابع شهر بینالود هم مهمان مردمانی خون‌گرم بودیم. اگرچه مسافری از کربلا را به استقبال نشسته بودند و مجالی برای مصاحبه‌های مفصل نبود ولی 5 یا 6 دقیقه صحبت با‌ آن‌ها و شنیدن درد دل‌هایشان کافی بود تا در راه بازگشت احساس رضایت بکنم. مدرسه این محله با همه کوچکی‌اش اما صفایی خاص داشت. در آن‌جا از رایانه و اینترنت خبری نبود ولی تا دلت بخواهد مهربانی کودکانی بود که هرکدام کتابی در دست داشتند و زیر سایه درختان سرسبز حیاط مدرسه خود را برای امتحان‌ها انتهای ترم آماده می‌کردند. احساس زمانی که دستی روی سر دو سه نفر از آن کودکان کشیدم را برای همیشه بیاد خواهم داشت. خنده‌های ناتمام و از ته دلشان و حرف زدن‌های سرزبانی‌شان مرا با خود به دورانی در گذشته برد.‌ آن‌جا که می‌دانم چیزی را گم کرده‌ام ولی نمی‌دانم چیست؟ خاطرات؟ معصومیت؟ احساسات پاک؟ و یا تمام کودکی‌هایم را؟

با آنکه از روز قبل‌تر دغدغه‌ای به بزرگی آینده در ذهنم نشسته بود و هرجا می‌توانست مرا در خود غرق می‌کرد اما صحنه‌ها آنقدر تکان‌دهند بود که نمی‌شد به سادگی از کنارشان گذشت.

حالا بیشتر می‌فهمم چرا حضرت روح‌الله (ره) تاکید بر تلاش برای ارتقاء سطح زندگی‌های کوخ نشینان داشت. می‌دانم که انقلاب اسلامی ما فرصت‌های زیادی برای توسعه  این فضاها به وجود آورده اما نمی‌دانم با حصور افرادی که با تمسک به هر راهی می‌خواهند رئیس اجرایی کشور شوند هم می‌شود از آن فرصت‌ها استفاده کرد؟ یا نه؟ چقدر خوب است که مسئولان دیدارهای چهره به چهره با ولی نعمتان این سرزمین دارند اما نمی‌دانم چرا این‌ کار باید مورد اعتراض و هجمه سخنان ناپاک و نادرست قرار بگیرد؟

تو می‌دانی؟

در راه بازگشت هم تقریباً تمام مسیر را خواب بودم ولی دغدغه این روزها حتی در خواب هم مرا رها نمی‌کند؟ چه خوب است که من هم همسایه علی‌ابن موسی‌الرضا (ع) هستم تا اندکی نظاره کردن گنبد و بارگاهش تمام غم‌ها و غصه‌هایم را بگیرد. نمی‌دانم حتما شهروند خوبی برای آن حضرت نبوده‌ام ولی چند روزی است که قول داده‌ام دیگر همسایه خوبی باشم. یعنی مسلمان باشم.

----------------------

بعدنوشت:

آلبوم معمای هستی شجریان را گوش می‌کردم.این شعر متن یکی از تصنیف‌های این آلبوم است:

 

هرچه کنی بِکُن، مَکُن

 ترک من ای نگار من

هرچه بَری بِبَر، مَبَر

سنگ‌‌دلی به کار من

هرچه بُری بِبُر، مَبُر

رشته الفت مرا

هرچه کَنی بِکَن، مَکَن

خانه‌ی اختیار من

هرچه روی برو، مرو

راه خلاف دوستی

هرچه زنی بزن، مزن

طعنه به روزگار من

 

نویسنده : امیرحسین یزدان پناه : ۱٢:٥٩ ‎ق.ظ ; جمعه ۱ خرداد ۱۳۸۸
Comments نظرات () لینک دائم

نتیجه دعا

بسم‌الله الرحمن الرحیم

 سلام

بارها و بارها از خودم پرسیده‌ام: "اینکه می‌گویند دعا کردن انسان بی‌ثمر نیست و دعاگویان بالاخره نتیجه تضرع و زاری خود را خواهند دید" چه معنی دارد. اگر این‌طور است پس چطور گاهی وقت‌ها هرچه دعا می‌کنی آنچه می‌خواهی را نمی‌یابی؟

جواب ایدئولوژیک به این سئوال بماند برای بعد. اما نقدا‍ً همین را از من داشته باشید که کلمه به کلمه خواسته‌هایتان از درگاه باری تعالی شنیده می‌شود و شک نکنید آن‌ها روزی به‌کارتان خواهند آمد. ومن به این مطلب کاملاً ایمان آورده‌ام.

چند سال پیش یکی از اصلی‌ترین خواسته‌هایم را شب و روز از خداوند می‌خواستم اما آن دوران گذشت و من هرچه بیشتر می‌خواستم کمتر می‌یافتم.

ولی از آنجایی که هیچ عملی از ناحیه خالق بدون حکمت نیست این روزها کم کم نتیجه آن تضرع و زاری‌ها را می‌بینم. گرچه هنوز اتفاق خاصی نیافتاده ولی در سایه روشن‌های آینده درهای رحمت الهی آشکارا برایم نمودار شده است. حالا چه آنچه من خواستم بشود یا خدای ناکرده نشود مهم نیست مهم این است که بازهم من دربرابر پیچیدگی‌های این جهان پر رمز و راز کم آوردم. و قول داده‌ام تلاش ‌کنم دیگر اثری از آن شک و تردیدها در من نماند.

 تا باد چنین بادا...

این شعر را چند وقت پیش در حاشیه کتابی در کتاب‌خانه محل کارم خواندم و یادداشت کردم. حالا تقدیم به شما و به ...!

 

تا کی‌ام انتظار فرمایی                        وقت آن نامد که روی بنمایی

اگرم زنده باز خواهی دید                        رنجه شو پیشتر چرا نایی

عمر کوتهترست از آن که تو نیز                  در درازی وعده افزایی

از تو کی برخورم که در وعده                   سپری گشت عهد برنایی

نرسیدیم در تو و نرسد                             هیچ بیچاره را شکیبایی

به سر راهت آورم هر شب                          دیدهای در وداع بینایی

روز من شب شود و شب روزم              چون ببندی نقاب و بگشایی

    بر رخ سعدی از خیال تو دوش                  زرگری بود و سیم پالایی

 

اندکی صبر

 

----------------------

بعدنوشت:این روزها موش‌ها و آدم‌های جان اشتاین بک را می‌خوانم

نویسنده : امیرحسین یزدان پناه : ۸:٥٢ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢٩ اردیبهشت ۱۳۸۸
Comments نظرات () لینک دائم

نکته‌ای از یک تجربه خوب

این بلوتوث‌‌های ...

چند روز پیش وقتی سواریکی از اتوبوس های شرکت واحد شدم مطابق معمول بلوتوث گوشی تلفن همراهم را خاموش کردم تا از شر مزاحمت‌های نوین این روزهای زندگی شهری در امان باشم. لحظاتی نگذشت که جوانی که کنارم نشسته بود تلفن همراهش را به من نشان داد و از من خواست تا نام گوشی خود را به او بگویم تا نماهنگی چندثانیه‌ای را برایم ارسال کند. اینکه چطور شد حرفش قبول کردم و تن به این خواسته او دادم بماند برای خودم!

خلاصه آن فیلم چند ثانیه‌ای را با هزار سلام و صلوات به نظاره نشستم. سلام و صلوات از این جهت که نکند مطابق معمول این روزها این امواج آبی تصاویری به من هدیه کند که در آن آبرویی بریزد یا حقی ناحق شود. اما ... اما باید بگویم اتفاقاً چه خوب شد که آن جوان کنارم نشسته بود و چه بهتر که آن نماهنگ را برایم ارسال کرد.

آن فیلم در حقیقت نماهنگی مناسبتی در رثای حضرت فاطمه زهرا (س) بود. بیادم آورد که ایام فاطمیه شده و من که از دوران دانشگاه فاصله گرفته‌ام این مناسبت را از یاد برده و غرق در روزمرگی‌های این روزهایم شدم‌ام.

نمی‌دانم آیا آن جوان، که اگر می‌خواستم از روی ظاهر درموردش قضاوت کنم گناهی نابخشودنی را مرتکب شده بودم، هم از ثواب بغض و اشکی که در نتیجه دیدن آن فیلم مذهبی به سراغم آمد سهمی خواهد داشت یانه؟

وقتی از اتوبوس پیاده شدم به این می‌اندیشیدم که چرا سهم ما باید از نوآوری‌های فنی و پدیده‌های تکنولوژیکی نوین همیشه همانی باشد که نباید باشد؟

آیا این امواج آبی (بلوتوث)‌ را باید همیشه در جهت زیرسئوال بردن آبرو و حرمت دیگران بکار برد؟ یعنی نمی‌توان از این ظرفیت درجهت معرفی هرچه بهتر معارف و ارزش‌های اسلامی و انسانی استفاده کرد؟ نقش نهادهای مدنی و شهری و به خصوص سازمان‌هایی که نام و عنوان‌شان یعنی تبلیغ برای دین سراسر رحمت اسلام در این میان چیست؟ آیا امروز هم می‌توان به نصب پلاکارد‌ها و بنرهای مذهبی در ایام خاص بسنده کرد؟

 پاسخ به این سئوالات چندان هم سخت نیست. تنها کافیست بیاندیشم هر روز چند ساعت از وقت گران‌بهای عمر خود را به دیدن عکس‌ها و نماهنگ‌های تبلیغاتی از طریق تلفن‌های همراه می‌گذرانیم و مهمتر اینکه سهم فرهنگ ناب شیعی در این میان چقدر است؟

یعنی این امواج آبی نمی‌توانند پیام‌های فرهنگی با خود حمل کنند؟ یا مشکل از خود ماست؟

بی تردید در چنان جامعه ای که افرادش در معرض آموزه‌های دینی قرار دارند خیررسانی، رفاه و آسایش اجتماعی و حتی امنیت در کامل‌ترین شکل خود تامین می‌گردد. و پیشرفت و تکامل در تمامی عرصه ها قطعی خواهد بود و این همان رستگاری انسان است.

----------------------

این یادداشت در روزنامه خراسان:

PDF

متن

نویسنده : امیرحسین یزدان پناه : ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ ; شنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸۸
Comments نظرات () لینک دائم