سربازان گمنام امام زمان(عج)

بسم‌الله الرحمن الرحیم

سلام

اول نوشت: داشتم سریال آینه‌های نشکن را می‌دیدم.

-----------------------------------

سربازان گمنام امام زمان(عج)

 

1- این مطلب از آن مطلب هایی است که در شروع آن مانده ام اما  درحقیقت یکی از بهترین موضوعاتی است که بسیار مشتاق بوده و هستم که درباره آن مطلب بنویسم.

بدون شک تصور اینکه زندگی‌مان به طور مداوم و حتی لحظه به لحظه در گیر فعالیت هایی پیچیده، سرّی و خطرناک باشد برای هرکس دلهره‌آور و شاید غیرقابل قبول است.بخصوص اگر این فعالیت‌ها در ارتباط مستقیم با جان انسان باشد.

بدون شک تصور اینکه روابطمان، رفتارهایمان، حرف‌هایمان و بسیاری دیگر از رفتارهای روزانه و مقتضیات زندگی‌مان براساس شرایطی رقم‌بخورد که به‌طور مستقیم در ارتباط با امنیت جامعه، کشور و انقلاب اسلامی عزیز باشد، بازهم بسیار سخت و بازهم شاید برای بسیاری غیرقابل قبول باشد.

2- اگر در گوشه‌ی یک پیاده‌رو بایستی(کاری که من بارها کرده‌ام) و خوب به رفتارهای افراد مختلف از کارگر، راننده، بقال تا فروشنده، عابرپیاده، دانش‌آموز، دانشجو و ... نگاه کنی، انسان‌هایی را خواهی دید که با تمام وجود برای گذران لحظه‌ای از زندگی تلاش می‌کنند.

انسان‌هایی که هرکدام سختی‌ها، مشکلات و معضلاتی در زندگی فردی و شخصی خود دارند اما همین‌ها جامعه را می‌سازند.جامعه‌ای که اقتصادش، اجتماعاتش، عِلمش، فن و تکنولوژی‌اش، فرهنگش، سیاستش، اهدافش، آرمان‌هایش، راهبردهایش، دستاوردهایش و ... از تک همان انسان‌هایی که نام بردم به وجود می‌آید.

در این میان اما یکی از مهمترین نیازهای هرجامعه امنیتی پایدار است که همان انسان‌هایی که گفتم در آن با آسایش گذران زندگی و کسب معاش نمایند تا از قِبَل این تلاش و معاش، ایرانی اسلامی و درخور ایرانیان مسلمان ساخته شود.

امنیت بدون شک لازمه پیشرفت هر اجتماع است.امنیتی فراگیر که همه عرصه‌های مختلف را دربر بگیرد.

و باز بدون شک لازمه این امنیت بانیانی است که کارشان و حرفه‌شان همین تامین امنیت باشد.

3- در میان ما افرادی هستند که اگر از نام و نشانشان بپرسی می‌گویم برای آنها همان بس که آنها را سربازان گمنام مصلح آخرالزمان می دانند.افرادی که اگر از نام و نشانشان بپرسی پاسخ خواهم داد: همان‌هایی که دنیایی هستند ولی در دنیا گم‌ نشده‌اند.همان‌هایی که جهانی در دلشان دارند و اما همه آن جهان را در لبخند همیشگی‌شان و چشمان تیزبینشان نثارت می‌کنند.

همان‌هایی که مثل من و تو در همین حوالی کوچه «ایران» زندگی می‌کنند اما خانه‌شان پلاک ندارد و اما پلاک‌شان همیشه برگردنشان آویزان است.

همانهایی که شاید ببینی یشان اما ...  نبینی یشان.

همان‌هایی که در خودسازی بارها و بارها جلوترند از من دنیازده‌اند.ومگر بدون این خوسازی هم می‌شود آنچنان بود که آنها هستند.

وباز اگر کنار همان پیاده رویی که گفتم بایستی و چشم بدوزی تا شاید ..... تاشاید نشانی بیابی از آنها .... نیابی نشانی از‌ آنها.خود را خسته نکن،علاوه بر آن کارگر، راننده، بقال، فروشنده، عابرپیاده، دانش‌آموز، دانشجو و ... شاید اگر خوب نگاه کنی خواهی دید افرادی را که تا نگاه کنی دیگر نخواهند بود... تازه! اگر خوب نگاه کنی!

بهترین لقب را نمی‌دانم حضرت روح‌الله به آنها داده یا جانشین برحق روح‌الله، اما بدون شک با هر جمله و هر کلمه ای که بخواهی وصف کنی‌شان، باز نخواهی توانست بالاتر از "سربازان گمنام امام زمان (عج)" آنها را بنامی که این چند کلمه خود دنیایی است که آنها خود را در آن پیدا کرده‌اند.

من هم مثل تو که این چند خط را می‌خوانی نمی‌شناسم‌شان...اصلا من که هستم که آنها را بشناسم یا نه؟ صاحبشان و صاحبمان که آنها را می‌شناسد.

غبطه‌ می‌خورم به آنها که در این چندخط کوشیدم پیرامونشان حرف بزنم  .... غبطه می‌خورم.

- آینه‌های نشکن را ازدست ندهیم

التماس دعا

----------------------------------------------

بعدنوشت: 

١- شمایی که این متن را خواندی هم بنویس برای دیگران نظرت را در رابطه با آنها.

٢ - به این فکر می‌کنم که این متن چرا این‌همه ضمیر غایب دارد؟ تو می‌دانی؟

 

 

,


,

نویسنده : امیرحسین یزدان پناه : ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٢ آذر ۱۳۸٧
Comments نظرات () لینک دائم