اجلاس دوربان 2؛ فرصتی برای شناخت ادبیات بعضی‌ها!

اجلاس دوربان 2؛ فرصتی برای شناخت ادبیات بعضی‌ها!

ادبیات انسان‌ها باهم فرق می‌کند. برخی در حرف‌هایشان همه آنچه که اعتقاد دارند را فریاد می‌زنند و برخی دیگر ترجیح می‌دهند مطابق با میل حاضرین در جمع سخن بگوید. برخی دیگر هم، اعتقاد دارند و مطابق میل حاضرین در جمع‌ها هم حرف نمی‌زنند ولی ترجیح می‌دهند اصلاً وقایع به سمت و سویی پیش نرود که مجبور شوند اعتقادات خود را بیان کنند. یعنی محافظه کارند.

به یک مثال از نوع اول این ادبیات توجه کنید؛

چند سال پیش زمانی که تازه علاقه‌مند به گشت و گذار در میان خبرها و مطالب سیاسی آن‌ها بودم همیشه از خود می‌پرسیدم چرا در میان سخنرانانی که به نمایندگی از دولت در مجامع بین‌المللی حاضر می‌شوند کسی  آرمان‌های امام روح‌الله و انقلاب اسلامی را فریاد نمی‌زند. آیا آن حرف‌ها و آرمان‌ها چیز بدی داشته یا ...!!!

فرصت چندانی برای ردیف کردن تعداد زیاد سخنرانی‌های دکتر احمدی‌نژاد در مجامع بین‌المللی نیست اما شاید بتوان از مشهورترین آن‌ها به سخنان وی در مجامع عمومی سازمان ملل طی 4 سال اخیر و مهم‌تر از همه  حضور رئیس جمهور در دانشگاه کلمبیا نام برد. حضوری که به حق می‌توان آن را حماسه نامید.

حالا اگر وقایع اجلاس دوربان (2) را بازهم حماسه‌ای برای ایران بنامیم سخنی به گزاف نگفته‌ایم. شاید عده‌ای با دست‌آویز قرار دادن حواشی آن  درپی مخدوش کردن این واقعه برآیند اما آیا براستی در این مراسم احمدی‌نژاد کوچک شد یا آن‌هایی که دست از پا درازتر و درحمایت از رژیم نسل‌کش، کودک‌کش و نژادپرست صهیونیست سالن را ترک کردند؟!

تصور کنید در اجلاسی نشسته‌اید که به غیر از شما 4 هزار و 499 ! نفر دیگر هم حضور دارند. آن‌گاه در میان این اجلاس و در حالی که 4 هزار و 450‌! نفر دیگر همگی به اتفاق از یک موضوع واحد حرف می‌زنند شما و تعدادی از دوستانتان در مخالفت با آن از سالن خارج شوید. بدون توجه به موضوع سخنرانی مطمئناً 50 نفر در برابر 4 هزار و 450 نفر دیگر در اقلیت قرار دارند. حالا تصور کنید که موضوع سخنرانی جنایت‌های رژیم اشغال‌گر قدس باشد و دنیا در محکوم کردن آن سخنان  برای سخنران کف بزنند و آن 50 نفر در حمایت جنایات این رژیم از سالن خارج شوند.

این اتفاق جای هیچ بحث و جدالی ندارد. پس از سال‌ها عالی‌ترین مقام اجرایی کشور سخنانی را در مجامع بین‌المللی می‌گوید که روزگاری بنیان‌گذار این نظام مقدس بی مهابا فریاد می‌زد. امید وارم این نوع ادبیات سال‌ها ادبیات روز ایران باشد.

تصور می‌کنم دیگر نیازی نیست مثالی از آن ادبیات‌های نوع دیگر بزنم!هست؟

شما چه فکر می‌کنید؟

-----------------------

درهمین رابطه:

نویسنده : امیرحسین یزدان پناه : ۱۱:٢٤ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸۸
Comments نظرات () لینک دائم