نکته‌ای از یک تجربه خوب

این بلوتوث‌‌های ...

چند روز پیش وقتی سواریکی از اتوبوس های شرکت واحد شدم مطابق معمول بلوتوث گوشی تلفن همراهم را خاموش کردم تا از شر مزاحمت‌های نوین این روزهای زندگی شهری در امان باشم. لحظاتی نگذشت که جوانی که کنارم نشسته بود تلفن همراهش را به من نشان داد و از من خواست تا نام گوشی خود را به او بگویم تا نماهنگی چندثانیه‌ای را برایم ارسال کند. اینکه چطور شد حرفش قبول کردم و تن به این خواسته او دادم بماند برای خودم!

خلاصه آن فیلم چند ثانیه‌ای را با هزار سلام و صلوات به نظاره نشستم. سلام و صلوات از این جهت که نکند مطابق معمول این روزها این امواج آبی تصاویری به من هدیه کند که در آن آبرویی بریزد یا حقی ناحق شود. اما ... اما باید بگویم اتفاقاً چه خوب شد که آن جوان کنارم نشسته بود و چه بهتر که آن نماهنگ را برایم ارسال کرد.

آن فیلم در حقیقت نماهنگی مناسبتی در رثای حضرت فاطمه زهرا (س) بود. بیادم آورد که ایام فاطمیه شده و من که از دوران دانشگاه فاصله گرفته‌ام این مناسبت را از یاد برده و غرق در روزمرگی‌های این روزهایم شدم‌ام.

نمی‌دانم آیا آن جوان، که اگر می‌خواستم از روی ظاهر درموردش قضاوت کنم گناهی نابخشودنی را مرتکب شده بودم، هم از ثواب بغض و اشکی که در نتیجه دیدن آن فیلم مذهبی به سراغم آمد سهمی خواهد داشت یانه؟

وقتی از اتوبوس پیاده شدم به این می‌اندیشیدم که چرا سهم ما باید از نوآوری‌های فنی و پدیده‌های تکنولوژیکی نوین همیشه همانی باشد که نباید باشد؟

آیا این امواج آبی (بلوتوث)‌ را باید همیشه در جهت زیرسئوال بردن آبرو و حرمت دیگران بکار برد؟ یعنی نمی‌توان از این ظرفیت درجهت معرفی هرچه بهتر معارف و ارزش‌های اسلامی و انسانی استفاده کرد؟ نقش نهادهای مدنی و شهری و به خصوص سازمان‌هایی که نام و عنوان‌شان یعنی تبلیغ برای دین سراسر رحمت اسلام در این میان چیست؟ آیا امروز هم می‌توان به نصب پلاکارد‌ها و بنرهای مذهبی در ایام خاص بسنده کرد؟

 پاسخ به این سئوالات چندان هم سخت نیست. تنها کافیست بیاندیشم هر روز چند ساعت از وقت گران‌بهای عمر خود را به دیدن عکس‌ها و نماهنگ‌های تبلیغاتی از طریق تلفن‌های همراه می‌گذرانیم و مهمتر اینکه سهم فرهنگ ناب شیعی در این میان چقدر است؟

یعنی این امواج آبی نمی‌توانند پیام‌های فرهنگی با خود حمل کنند؟ یا مشکل از خود ماست؟

بی تردید در چنان جامعه ای که افرادش در معرض آموزه‌های دینی قرار دارند خیررسانی، رفاه و آسایش اجتماعی و حتی امنیت در کامل‌ترین شکل خود تامین می‌گردد. و پیشرفت و تکامل در تمامی عرصه ها قطعی خواهد بود و این همان رستگاری انسان است.

----------------------

این یادداشت در روزنامه خراسان:

PDF

متن

نویسنده : امیرحسین یزدان پناه : ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ ; شنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸۸
Comments نظرات () لینک دائم